Mensen, de stekker gaat eruit.

Lijnpluktdedag stopt ermee... In elk geval tijdelijk dan. Of in elk geval in deze vorm.

Want bloed kruipt wellicht waar het niet gaan kan.

Ik ben er even klaar mee. Er zijn voor mij op dit moment zoveel andere belangrijke zaken en ik wil niet steeds de "verplichting" voelen om mijn log bij te moeten houden.

Ook speelt mee, dat het soms geen fijn idee is dat mijn belevenissen een publiek bezit zijn. En het is ook wel eens leuk nog wat nieuws te vertellen te hebben op verjaardagen :)

 

Lieve lezers en reageerders, bedankt voor het lezen, reageren en meeleven!

En Dertien, bedankt voor het laatste zetje ;)

De rest vooral door blijven schrijven anders heb ik niks meer te lezen.

 

Nu ga ik nog uitzoeken hoe ik alles zou kunnen opslaan. Tips anyone? 

 

Geen tijd om het hier eerder te melden maar ik had zaterdag, zaterdag al post vanuit Maastricht. Een grote witte bubbeltjes envelop. Nou, dat was op zich al een beetje vreemd, want wat wordt er tegenwoordig nog per snailmail verstuurd? Ik heb onlangs niets besteld. Wat hielp, was dat op het adresetiket stond "groene tuit en witte ring". En zo heet ik niet, noch mijn straat of woonplaats, dus het zou weleens de inhoud kunnen omschrijven. Hee?! Ja hoor, nieuwe onderdelen voor mijn (anti)lekbeker. Ha! Grappig. De onderdelen zien er exact hetzelfde uit, dus ich bin sehr gespannt. Recensie volgt.

 

 

En dan zal ik jullie nog even bijpraten over het wenproces van Mats op het nieuwe kinderdagverblijf. Dat gaat boven verwachting goed. Godzijdank begint hij net een beetje over de eenkennigheidsperiode heen te komen. De nieuwe leidster kreeg de 2e keer al een lach bij binnenkomst. Nou, dat kreeg je de laatste tijd niet zomaar van hem hoor, een lach. Daar moest je flink je best voor doen. De raarste capriolen werden uit de kast gehaald. 

Hij vermaakt zich daar opperbest, een pak van mijn hart. Gister is hij voor het laatst op het oude kinderdagverblijf geweest en vrijdag gaat hij voor het eerst een hele dag naar het nieuwe. Ik wilde wat foto's maken van de Boerderij de afgelopen keer, maar na de eerste foto aan de buitenkant ben ik de binnenkant helemaal vergeten. Goed. Hier alvast die foto.

 

 

En moeders gaat vrijdag voor het eerst naar haar nieuwe job! Zin in! Alleen woensdag nog naar mijn oude baas en dan zal er van werken wel niet veel meer terechtkomen.

 

Bij gebrek aan echte problemen (gelukkig) maak ik me behoorlijk druk om kleinigheden. Van die dingen dat je denkt, 'mens waar maak je je druk om!?' Eén van die dingen is het volgende. Een aantal maanden terug kocht ik een drinkbeker voor Mats. Een anti-lekbeker. Dat leek me handig, een beker die niet lekt. Want als ik ergens een schijthekel aan heb, dan is het wel aan natte shirtjes, natte vloeren en natte meubels. Goed. De anti-lekbeker werd in gebruik genomen. Anti wil toch zeggen dat het juist niet dat woord doet/is wat daarna komt? Allemachtig, wat lekt deze beker! Het gutst er werkelijk uit. Niagara-falls zijn er niets bij. En dan raak ik een beetje geïrriteerd, want de enige reden waarom ik deze beker kocht, was de belofte dat 'ie niet zou lekken. Na een kort klanttevredenheids onderzoek onder medemoeders blijk ik wederom de amateur. 'Ja joh, die dingen lekken als een gek'. Hmmmm.

 

Maar nu wordt het pas echt erg en denkt u vast en zeker 'mens, zoek een hobby', want ik heb de fabrikant een mail gestuurd met het vriendelijke verzoek een verklaring te geven voor mijn lekkende anti-lekbeker. Ja, god. Triest. Maar iemand moet het doen.  

 

 

 

Vanochtend vertrok ik naar de lokale babywinkel voor een cadeautje voor ons kersverse buurjongetje Tygo. Het is trouwens heel raar als je vermoedt, door allerlei gestommel en trapgeloop midden in de nacht, dat er iets gaande is in de kamer naast jou. Je gaat toch liggen luisteren hè, terwijl je het eigenlijk niet wilt horen. Ik hoorde maar niets, ik hoorde maar niets, shit is er nu iets gaande of niet? Gelukkig blijken onze huizen niet zo gehorig dat je een bevalling kunt meebeleven, want de volgende ochtend hing er toch een blauwe hoera-een-baby-vlag buiten. Jippie!

Terug naar de babywinkel. Daar ging ik dus heen voor een cadeautje. Maar als je naar de babywinkel gaat, weet je van te voren al dat je met meer thuis gaat komen dan je denkt. Ze hebben daar altijd spullen waarvan je nog niet wist dat je ze wilde hebben. Zo zag ik ineens de buggyvoetenzakken hangen. Dat zou toch een stuk handiger zijn dan de grote sjaal die ik om Mats zijn beentjes wikkel als hij met koud weer in de buggy zit. En €39,- is toch weinig geld voor zoveel gemak. Uhuh, alleen jammer dat ik er uiteindelijk één kocht die veel duurder was. Want hee, die zat toch wel een stuk beter. En dat materiaal hè, echt topkwaliteit hoor. Vergis je niet. En wie weet krijgen we nog serieus winterweer of een tweede kind. Joh, wat kan je er nog lang plezier van hebben. En dan verzin ik net zoveel argumenten tot ik er zelf in geloof. Zo gaat dat. En ach, dan kunnen een paar van die ontiegelijk schattige Bobuxjes er ook wel vanaf. Gelukkig zijn ze van ecologisch verantwoord leer, las ik net. Geen idee wat dat betekent, maar ik voel me ineens een stuk beter.

 

Verder prop ik Mats momenteel vol met de middeltjes tegen tandenpijn. Hij heeft last van doorkomende kiezen. Gister zag ik dat er eentje is doorgekomen, maar het leed is nog niet geleden gezien het gekauw, gekwijl en gejengel in het kwadraat. Het arme mannetje weet af en toe niet waar hij het zoeken moet. Zo eens kijken hoeveel van die lastpakken er in het melkgebit komen te zitten.

 

 

Ik zeg tijd voor ontspanning. Tijd voor vakantie. We doen eens gek. Laten we iets boeken voor over 6 maanden. Normaal zijn we helemaal niet zo plannerig, maar AJ werd op zijn werk gedwongen de vakantie al door te geven. Voordeel: de zomervoorpret begint al in de winter. Nadeel: het duurt nog gruwelijk lang voordat we gaan.

 

We vielen van onze stoel toen we zagen dat onze eerste keuze al vol zat. Is het dan toch niet zo raar zo ver van te voren te boeken? Blijkbaar niet. Wij dachten dat het in het laagseizoen niet zo'n vaart zou lopen. Blijkbaar wel. Maar we hadden beter moeten weten, want we gaan voor burgerlijkheid (een sta-kerreven mobile-home) en burgerlijke mensen houden van ver van te voren plannen. Sjongejongjonge zijn we dan zomaar ongemerkt in deze doelgroep gegleden? Think so. Nog even dacht ik aan de opmerking van een collega die net uit Thailand terug is. Het is ook heel goed te doen met kinderen. Euhmm... verleidelijk, verleidelijk...maar nee toch maar niet. Van de gedachte alleen al om 10 uur in een vliegtuig te zitten met een naar ADHD-neigend kind, krijg ik het al spaans benauwd. En dan heb ik het nog niet eens over de hitte, financiën of het feit dat we maar 2 weken hebben.

 

 

Niet vliegen, wel mooi weer, zee, strand en met de auto te bereizen. Toch maar weer Frankrijk dan? Mais oui. Twee weekjes Frankrijk it is. Ik noem dat een goed vooruitzicht.

 

En toen was er gister nog een afterparty op het kinderdagverblijf. De party goes on and on and on. De leidsters hebben wat foto's geschoten de hele dag. Erg leuk en zo hebben we meteen een herinnering aan dit kinderdagverblijf. Vanaf 1 februari zal Mats vanwege mijn nieuwe baan overstappen naar een andere locatie. Hoewel dit een geweldige locatie is, een verbouwde boerderij met heel veel ruimte binnen en buiten, heb ik er af en toe een slapeloze nacht van. Eenkennigheid is momenteel Mats' middlename dus dat wordt waarschijnlijk even doorbijten. Vanochtend had ik een afspraak en hebben we komende weken alvast wat wenuurtjes ingepland. En ik blijf vooral hardop tegen me zelf zeggen: 'Lijn, het komt goed. Even wennen en dan vindt hij het daar net zo geweldig, zo niet geweldiger dan op het huidige kinderdagverblijf'. Dat helpt. Een beetje.

 

 

Daar komt 'ie dan. Bij gratie van de nieuwe firewall, de sfeerimpressie van gister.

 

Wat een gezellige maar drukke dag hebben we gister gehad! Mats uiteraard overladen met gezelligheid en cadeaus. Gespeeld met zijn vriendjes. Hij heeft zich goed vermaakt, maar lag om 18.15 uur afgepeigerd in bed. Een kleine impressie:

 

...Juist ja... Het lukt even niet om foto's te uploaden en mijn computernerdje is op pad momenteel. 

 

Jammer. Nu kunnen jullie niet zien:

 

- hoe mooi de taarten waren

- wat een vet gave cadeaus er zijn gegeven

- hoe stoer Mats in zijn verjaardagsstoel zit

- etc. etc.

 

Zo, dat is me een cliffhanger. Wordt vervolgd.

Oud en nieuw was gezellig. Onder andere een paar jaargangen Lowlandsfoto's teruggekeken. Wat waren we jong! De megafles Italiaanse champagne, die je dus geen champagne mag noemen (maar hoe wel weet niemand), smaakte bijzonder goed! Prosecco, rode wijn en champagne gaat best goed samen. Mats werd wakker iets na twaalven en heeft zijn eerste oud en nieuw dus heel bewust meegemaakt. Hij vond het leuk al die lichtjes, maar stiekem waren de tupperwarebakjes in de keuken interessanter. Geeft niks, mama kan zich nog jaren genoeg zorgen maken over je vingertjes. Dus op tijd thuis omdat we Mats niet eerst weer op bed wilden leggen om hem er vervolgens weer wakker te hoeven maken. Ook weleens lekker, vooral de volgende dag.

 

Na anderhalve week vrij   niet naar je werk, is dat wel weer even wennen. Helemaal als Mats besluit 's nachts om 3 uur wakker te worden. Wat best logisch is als je luier doorgelekt heeft tot romper, pyjama en slaapzak. Maar toch. Goh wat sleep ik ook alweer mee naar opa en oma? Na drie keer heen en weer naar boven rennen, stonden we eindelijk buiten. En toen moest ik óók nog de auto krabben. Gatver. Dat was natuurlijk helemaal niet ingecalculeerd in mijn net-op-tijd-schema. Een kwartier later dan normaal Mats afgezet bij opa en oma in KDV stijl. 'Nee, geen bijzonderheden. Om 7 uur wakker en om 7.30 nog een fles gehad. Doehoei, tot vanmiddag!' OOh ja tuurlijk, jullie ook nog de beste wensen!'   En door! Op het werk lag anderhalve week werk met smart op mijn bureau te wachten. In mijn dag zit nog steeds maar 8 uur.

 

En ooh ja, ben ik ineens even in paniek. Ik besefte dat Mats ook moet trakteren op het kinderdagverblijf en dat ik dat vrijdag al in huis moet hebben. En dat het gezond moet zijn. (Al neemt men dat niet zo nauw gezien het feit suiker en kleurstofbommetjes danoontjes ook geaccepteerd worden) Mensen, wat laat je in vredesnaam een 1 jarig kind trakteren?!? Wie heeft dat getrakteer überhaupt bedacht?!? Niet voor één gat te vangen begon ik mijn zoektocht op het web. Ik zag iets leuks met mandarijntjes. Was al vissevinnetjes en oogjes aan het tekenen, want dat zouden het worden, geweldige super leuke visjes, maar bedacht net op tijd dat Mats helemaal geen mandarijntjes lust. God, dat zou wat zijn. Een traktatie meegeven die je eigen kind niet lust. Het zou wel passen bij mijn amateurmoederimago dat ik daar toch al heb.

 

Maar ik bedenk nog wel even een substituut voor de mandarijn hoor. Heus wel.

 

Bestaan er eigenlijk banaanvormige vissen?