Vanochtend vertrok ik naar de lokale babywinkel voor een cadeautje voor ons kersverse buurjongetje Tygo. Het is trouwens heel raar als je vermoedt, door allerlei gestommel en trapgeloop midden in de nacht, dat er iets gaande is in de kamer naast jou. Je gaat toch liggen luisteren hè, terwijl je het eigenlijk niet wilt horen. Ik hoorde maar niets, ik hoorde maar niets, shit is er nu iets gaande of niet? Gelukkig blijken onze huizen niet zo gehorig dat je een bevalling kunt meebeleven, want de volgende ochtend hing er toch een blauwe hoera-een-baby-vlag buiten. Jippie!
Terug naar de babywinkel. Daar ging ik dus heen voor een cadeautje. Maar als je naar de babywinkel gaat, weet je van te voren al dat je met meer thuis gaat komen dan je denkt. Ze hebben daar altijd spullen waarvan je nog niet wist dat je ze wilde hebben. Zo zag ik ineens de buggyvoetenzakken hangen. Dat zou toch een stuk handiger zijn dan de grote sjaal die ik om Mats zijn beentjes wikkel als hij met koud weer in de buggy zit. En €39,- is toch weinig geld voor zoveel gemak. Uhuh, alleen jammer dat ik er uiteindelijk één kocht die veel duurder was. Want hee, die zat toch wel een stuk beter. En dat materiaal hè, echt topkwaliteit hoor. Vergis je niet. En wie weet krijgen we nog serieus winterweer of een tweede kind. Joh, wat kan je er nog lang plezier van hebben. En dan verzin ik net zoveel argumenten tot ik er zelf in geloof. Zo gaat dat. En ach, dan kunnen een paar van die ontiegelijk schattige Bobuxjes er ook wel vanaf. Gelukkig zijn ze van ecologisch verantwoord leer, las ik net. Geen idee wat dat betekent, maar ik voel me ineens een stuk beter.
Verder prop ik Mats momenteel vol met de middeltjes tegen tandenpijn. Hij heeft last van doorkomende kiezen. Gister zag ik dat er eentje is doorgekomen, maar het leed is nog niet geleden gezien het gekauw, gekwijl en gejengel in het kwadraat. Het arme mannetje weet af en toe niet waar hij het zoeken moet. Zo eens kijken hoeveel van die lastpakken er in het melkgebit komen te zitten.
